خر نوشت

مادر بزرگ

poorya-poshtareh — Sun, 28 Dec 2008 20:22:04 GMT

به مادربزرگي كه هرگز دوستش نداشتم...اما هميشه دلتنگ اش مي شوم

سلام مادر بزرگ جان. نميدام چرا برايت مي نويسم. اين روزها همه تنها شده ايم. من، پگاه، بابا، مامان....

هميشه همين چهار نفر بوده ايم. تنهاي تنهاي.

چند شب پيش كه زنگ زدي تا حالمان را بپرسي و يلدا را تبريك بگويي نتوانستم گريه نكنم.

بغض كردم. گفتم: "مامان...هيچ كس حتي به اشتباه زنگ خانه يا تلفن مان را نزد...هيچ كس مامان."و بعد گريه ام گرفت و تو كه گوش هايت سال هاست چيزي را خوب نمي شنود ، نشنيدي چه طور زار زدم و چقدر دلم مي خواست....

فكر كردن به اينكه چقدر ما چهار نفر تنها شديم سخت است. حتما خوب يادت هست 15 سال پيش را كه با يك ماشين ژيان سبز شما را ترك كرديم و همه ي خاطرات را به هيچ گرفتيم و تنهايي را به جان خريديم....

مادربزرگ حالا همه ي چهار نفرمان، موبايل داريم. ماشين داريم. حقوق داريم. به سينما

مي رويم. شام را مثل اروپايي ها بر ميز مي خوريم. آبگوشت را هم به شكل مدرن با نان فانتزي صرف مي كنيم. پدر تمام اين سال ها گچ ها و تخته هاي سياه را بيشتر از صورت ما لمس كرد و مادر دختران زيادي را درس داد. از كودكي يادمان دادند كه چه طور تنها باشيم.

مادر بزرگ به لطف گچ هاي تخته ي سياه ، پدر انگشت هايش زخم شده اند.زخم هايي كه ديگر خوب نمي شوند. باور كن. اين را دكتر گفت.

و مادر ريه اش را از دست داد از بس جان كند در كلاس هاي تنگ و ترش.

اما نگران نباش به لطف ماشيني كه همين تازگي ها برايم خريده اند زودتر از آن چيزي كه فكر كني به بيمارستان مي رسانمشان !!!!

حالم هيچ خوب نيست مادر بزرگ....

مادر بزرگ ديگر نمي توانم.

poorya-poshtareh — Thu, 18 Dec 2008 19:36:38 GMT

تا كي بايد جاي شانه هايت سر بر بالش بگذارم و هاي هاي همه ي بدبختي ها را گريه كنم؟...خسته شدم...كم آورده ام...

كاش هرگز در اين خانه ي نكبت را نمي كوبيدي...كاش هرگز بازنگردي.

poorya-poshtareh — Sun, 30 Nov 2008 15:52:50 GMT

اين روزها مدام نگران و مضطربم.تو هم به اين روزمرگي هاي لجن اضافه شدي.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من هميشه ميترسم اتفاق بدي بيفتد.

سيلي، جنگي يا اس-ام-اسي از تو.

از دلگيري هايت .

از آزردگي ات از حرف هاي من.

روزها مي گذرد و

ما هر لحظه خموده تر مي شويم

و من هي اين دست و آن دست مي كنم

واژه هاي كپك زده ي عاشقانه را،

اين كه - دوستت مي دارم-

اين كه – به دستهايت محتاجم-

روزها مي گذرد، بي هيچ وقفه اي.

لحظه هاي كوتاه با تو بودنم

به گه كشيده مي شوند از بس

به كوچه ي علي چپ مي زنم اين

گلوي وامانده ام را

تا نگويم....

و التماس نكنم.

به امير.ي كه آن روز حرف ها زديم با هم.....

poorya-poshtareh — Sat, 22 Nov 2008 17:53:18 GMT

به تخم اش نيست روزگار

كه تنهاي تنها

گز مي كني كوچه ها را.

امير.ي بوده اي

هرگز اما امير يل نبوده اي كه

يك تن(=هزار كيلو) خستگي را هر روز

از بوق سگ تا دين روز

با خود اين ور و آن ور ببري !!

زندگي مان را صرف مي كنم:

به گا رفتم.

به گا رفتي.

به گا رفتیم.

به تخم اش هم نيست روزگار.....

poorya-poshtareh — Mon, 10 Nov 2008 19:28:59 GMT

به نيكزاد و طه ي عزيزم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اخم ات را باز كن، دوست من.

هيچ نيست پشت اين بيهودگي هايمان.

سيگار و آواز كنار اتوبان را عشق است.

دمي بنشين كنارم؛لحظه ي بعد را نمي دانم چه مي شود!

بر چهره ات رنج هزار ساله نقش بسته است!

هزار سال بردگي!هزار سال دوندگي!

بي هيچ ثمري،اما.

فاشيست ها را بي خيال؛

بوي باران،عطر نيلوفر را عشق است كه

made in پاريسش را بزرگ كنده كاري كرده اند بر شيشه ي ارغواني اش

دمي بنشين كنارم؛لحظه ي بعد را نمي دانم چه مي شود!

پانوشت؛

*نيلوفر سعيدي هميشه بوي خوبي مي دهد همه ي عطرهايش از پاريس مي آيند.

poorya-poshtareh — Sun, 02 Nov 2008 17:34:45 GMT

اين هفته را حرام زيسته بودم.

فردين را - يگانه چشم هاي بي غشي كه دوست مي دارم - تا پاسي از شب لعنت شده

منتظر نگاه داشته بودم

تا اجاره ي گه زندگي كردنم را،

تاريك زيستنم را به

او بدهم.

_______________________

فردين،پسر هفت ساله ايست كه روبروي سينما فرهنگ كار ميكند.چسب زخم مي فروشد.يكسالي است كه
مي شناسمش.لحظاتي كه با او هستم را نمي توانم توصيف كنم.همين و بس.

....

poorya-poshtareh — Mon, 27 Oct 2008 14:46:20 GMT

كنار خيابان نشسته ام.سيگاري آتش مي زنم و بيهودگي ام را بلند بلند اشك مي ريزم.كسي را باكي نيست !!

دلتنگی...

poorya-poshtareh — Mon, 27 Oct 2008 14:41:33 GMT

اين روزها احساس دلتنگي ميكنم.دلتنگ كساني ام كه كنارم نشسته اند و هراسان ام از اينكه لحظه ي بعد چه ميشود.به گذشته كه نگاه ميكنم خودم را در گوشه ي اتاق،تنها و رها شده مي بينم.هرگز عروسكي نداشته ام كه به آن دل ببندم! به خواهرم حسادت ميكنم.روزهاي شيرين و جواني پدر و مادرم را تنهاي تنها بلعيده است.از روزهاي كودكي،خانه ي تنگ و بي رمق اجاره اي را به ياد دارم كه هميشه لوله هاي آب گرمش خراب بودند و هفده (17) پله كه به در ورودي صاحب خانه مان مي رسيد و هر ماه همه ي پله هارا با شوقي كه نمي دانم از چيست مي دويدم و پاكت پول اجاره را به او مي دادم.

آري....دلتنگ همان خانه ي تنگ و بي رمق ام! بي مجال انديشه به آرزوهاي دست نيافته.دلتنگ كودكيه از دست رفته ام و دلتنگ همه ي آن چيزها كه ديگر ندارمشان!...پدر،مادر،خواهر و آن هفده(17) پله ي دوست داشتني...

شعرواره

poorya-poshtareh — Mon, 20 Oct 2008 18:42:28 GMT

3 شعر براي ف.ح

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وقت رفتن است.

لباس هايت را در چمدان پهن ميكني

و قاب ها را روزنامه مي پيچاني.

من دل بي خانه ام را در دست گرفته ام

و بي تاب بر شاهراه گذشتن ات سنگر گرفته ام.

دلي در ديس!

آرام و مصلوب به

چهارچوب اتاق ات تكيه مي دهم

و به حماقت ندزديدن عكس 4*3 ات فكر ميكنم.

به زمستاني كه در پيش است.

مرگبارترين لحظه است

آن گاه كه به خدا مي سپارمت.

تو آنطرف خيابان و

من اين طرف.

چرا وبلاگ ؟

poorya-poshtareh — Mon, 20 Oct 2008 18:40:49 GMT

دبستان كه مي رفتم هميشه معلم هام وقتي از دستم كلافه مي شدند و از اين همه خنگ بودنم به ستوه مي امدند،خر خطابم مي كردند و آن را جوري ادا مي كردند كه گويي به ستايش باهوش ترين دانش آموزشان مشغول اند.هنوز كه هنوز است فكر مي كنم خر معناي ديگري دارد و آن بزرگ و دوست داشتني است !از همان روز هاي اولي كه با استاد عزيزم- خانم احمدنيا – و طاها ي دوست داشتني(املاي صحيح طاها را مي دانم!!! ذوق زده نباش كه سوتي دادم) آشنا شدم- كه هر دو از بلاگرهاي توانا هستند- در فكر نوشتن در دنياي مجازي بودم اما چه كنم كه مشغله هاي فراوان مانع ازآن شد(منظور از مشغله هاي فراوان همان افزايش مداوم دريچه ي كاليبريست بودنم است كه خواب را به هر چيزي حتي گفتمان درباره ي حوريان بهشتي ترجيح مي دادم)نام وبلاگ پيشنهاد طاها بود كه البته امروز مهر تاييد نيكزاد عزيزهم بر پيشاني اش خورد.

همين و بس.